Japon mimarlarından biri evini baştan aşağı yeniliyordu. Tamirat esnasında söktüğü kapılardan birinin duvarla irtibatlı bölümünde, iç kısmında, iki tahta arasında sıkışıp kalmış bir kertenkele buldu. Biraz daha dikkatle bakınca kertenkelenin canlı olduğunu fark etti.
Onu oradan kurtarmaya çalışırken bu kez kertenkelenin bir ayağından duvara çivilenmiş olduğunu gördü.
On yıl önce yapılan eve kapısı takılırken dışarıdan çakılan bir çivi, o an kapıyla duvar arasında bulunan kertenkelenin ayağına isabet etmiş olmalı, diye düşündü Japon mimar.
Peki nasıl olmuştu da bu kertenkele, bir santim boyu bile kıpırdayamadığı bu karanlık duvar boşluğunda, on yıldır canlı kalmayı başarmıştı?
Mimar, tamirat işlerini bir kenara bırakarak kertenkeleyi izlemeye başladı. Bu kertenkelenin sadece havayla beslenmediğine göre, bunca yıl yaşamını nasıl sürdürebildiğini merak ediyordu.
Bir süre sonra duvar boşluğunda bir hareket oldu. Japon mimar, nereden çıktığını fark edemediği başka bir kertenkelenin geldiğini gördü. Gelen kertenkele, yerinden kıpırdayamayacak halde olana ağzında yiyecek taşıyordu.
Bu kertenkele diğerinin belki annesiydi, belki eşi, belki de arkadaşı! Kim bilir? Ama bilinenen bir şey var ki, aralarındaki güçlü sevgi, birinin, bıkıp usanmadan, diğerini hayatta tutabilmek için, ona yiyecek taşımasına neden olmuştu.
***
(alıntı)
1 yorum:
bu yazının bana hatırlattıklarını, bende açığa çıkardıklarını yazmaya çalışacağım ama benden önce kaç defa aynı şeyler yazılmış, yalnızca FARKINDALIK yetiyor.
öyle bir kapı açıyorki sevgili eser, sabaha kadar uyumadan yazabilirim.inanıyorumki benim bütün arkadaşlarım bunları zaten biliyorlar.
her şey programıyla var oluyor.insanın olmadığı bir evren düşünün,evrendeki mükemmel programı görün.bütün ibretler insan olan içindir.almıyorsa ibretin kendisi insandır.
"Mümin kul ölünce, dünyanın yorgunluk ve ağırlığından kurtulur; facir ölünce, ondan da kullar, memleket, ağaçlar, hayvanlar kurtulur."hz.muhammed
"Eğer hakkıyla Allah'ı tanımış olsaydınız, mutlaka su üzerinde yürürdünüz ve dağlar size geçit verirdi."hz.muhammed
(bu söz dünyanın insan için geçmişteki, bu günkü ve gelecekteki düzenini kapsıyor.)
"Her gün bir önceki günden daha şerlidir.. Bu durum Rabbinize kavuşuncaya kadar Devam eder...hz. muhammed
(insan olanı nasıl başka türlü tanırım?)
"Dünya ve kumlar yanıyor. Yüzünüzü yanan kumlara ve yolların toprağına daya. Çünkü aşk ile yaratılmış herkes bunun izini yüzünde taşımalı ve bu yara görülmeli. Bırakın kalbinizin yarası görülsün, çünkü sevgi yolunda yürüyenler bu yaralarından tanınırlar." hz.muhammed
hep sevgiyle kalın,dünyadaki insanın kurduğu ağ ve tuzaklara takılıp kendiniz kilitlemeyin, çünkü kilidi açacak bir yarın olmayabilir.
Yorum Gönder